Rozdział 8

- Będziesz tęsknić ?

- Przecież wiesz, że tak – Hinata nadal nie nauczyła się panować nad swoimi rumieńcami w towarzystwie Naruto, zwłaszcza teraz było to trudne, gdy trzymał ją w ramionach.

Znajdowali się na przystanku, skąd dziewczyna miała pojechać na weekend do domu rodzinnego. Objęci w czułym uścisku, czekali na autobus.

- I dobrze. W takim razie muszę się tobą nacieszyć póki mogę.

- Ale to tylko… - nie zdążyła dokończyć. Jak to jest, że czyjeś usta mogą sprawić, że zapomni się o całym świecie? Zawsze tak było. Ale w kwestii całowania Hinata poczyniła znaczne postępy. Nie musiała już pilnować by nie zemdleć.

Ile tak trwali, zajmując się sobą ? Minutę ? Godzinę ? Może i więcej gdyby nie…

- Mhm ! – mocne chrząknięcie na znak swojej obecności.

„No tak, ochroniarz przyszedł na zmianę” – zirytował się blondyn.

- Ach, Neji-niisan – dziewczyna zawstydziła się, lecz ku swojemu zdziwieniu też poczuła irytację. Nie mógł trochę poczekać ?

- Witajcie – powiedział Neji spokojnym tonem.

- Cześć – co więcej było do powiedzenia. Naruto mimo wszystko nie odsunął się od Hinaty i wciąż otaczał ją ramieniem, z czego ona nie była pewna czy jest bardziej zadowolona, czy bardziej skrępowana przez obecność kuzyna.

Niby tylko 3 minuty, ale dłużące się jak diabli. Nic nie mówili, trwali w krepującej ciszy. W końcu, dzięki Bogu, przyjechał autobus.

- Hinata-sama no chodź już – pośpieszał kuzynkę Neji, wsiadając do środka.

- Już idę. Naruto-kun, bo zaraz odjedzie… - szybkie cmoknięcie w usta znów urwało jej wypowiedź.

- Bez ciebie nie. Neji prędzej zabije kierowcę niż pozwoli mu odjechać – zachichotał i w końcu ją puścił – To do niedzieli. Zadzwonię.

- Dobrze – zaczęła wsiadać, ale jeszcze obejrzała się za siebie, i spojrzała na tę uśmiechniętą twarz chłopaka, którego kocha. Kąciki jej ust lekko się podniosły – Pa

- Pa. Baw się dobrze.

Weszła i usiadła na miejscu obok kuzyna. Pomachała blondynowi przez okno, gdy zaczęli odjeżdżać.

- Hinata-sama ? – Neji zawahał się czy powinien pytać.

- Tak ?

- Nie, nieważne – zastanawiał się czy Hinata chce powiedzieć rodzicom o Naruto. Z jednej strony powinna, ale miał co do tego złe przeczucia. Zwłaszcza gdy myślał o swoim wujku.

***

Naruto jeszcze chwilę stał na przystanku. Nie dało się ukryć, że tak jak Neji zdziwił się decyzją Hinaty o wizycie w domu. Co prawda, nie wiedział nic o ich problemach rodzinnych, ale dało się zauważyć, że zawsze gdy ostatnio pytał ją o dom, ona zmarkotniała. Zaś jego ciekawość rosła.

Martwiło go to. To i nie tylko to. Ale nawet pomimo zmartwień, ostatnie tygodnie były takie szczęśliwe. Są razem z Hinatką dopiero trzy tygodnie, a zwykle pierwszy okres związku zawsze jest usłany różami, lecz on nie potrafił sobie wyobrazić by to się zmieniło.

Skoro był weekend to znaczy, że akademik znowu pusty. Myślał właśnie o tym czy nie czas na wizytę u ero-wujka, gdy wpadł na rózowowłosą w wejściu do pokoju wspólnego.

- Sakura-chan ? – zdziwił się – To ty tutaj ? Czemu nie w domu ?

- Rodzice, zrobili sobie małe wakacje i nie ma ich w domu – odpowiedziała gładko.

- W listopadzie ?

- T..tak – tym razem głos lekko jej zadrżał. Blondyn znał ją wystarczająco długo by wiedzieć, kiedy kłamie – Właśnie dobrze, że jesteś, bo chciałam z tobą pogadać.

- A o czym ? – spytał siadając na kanapie. Sakura również się dosiadła i myślała jak sprecyzować swoje pytanie.

- No więc… Wszyscy wiedzą, że jesteś jedynym przyjacielem Sasuke-kun, prawda ?

- No i …

- I ty znasz go najlepiej ze wszystkich.

- Tak jakby – „Czy ona w końcu dojdzie do sedna ?”

- Więc na pewno wiesz co lubi, czego nie, co go interesuje i tak dalej, nie ? Powiesz mi ? Proszę – Sakura słodko się uśmiechnęła i złożyła ręce w proszącym geście.

- A po co ci to wiedzieć ? – oczywiście udawał, że nie wie.

- A nie interesuj się – i uśmieszek zniknął. Za to pojawiła się agresja.

- Dobrze, niech pomyślę – lepiej jej już nie denerwować, jeśli mu życie miłe.

Co lubi Sasuke ?

Kurde, to jest problem. Przecież on nic nie lubi. Hmm… może motory, ale Sakura-chan raczej nie zna się na motoryzacji. No to nie wie, a może…

- Onigiri.

- Że co ? – dziewczyna szybko zamrugała, zdziwiona.

- Onigiri. Jego ulubione jedzenie.

- I tylko tyle wymyśliłeś ?! – wstała, wzięła poduszkę i zamachnęła się by go uderzyć. Naruto już zrobił obronny gest, ale nic poczuł. Spojrzał w górę. Wciąż nad nim stała. Coś wpadło jej do głowy.

- W sumie… to…to… doskonały pomysł ! – zapał i entuzjazm był ewidentnie widoczny.

- Hę ? – blondyn już nie wiedział o co chodzi.

- W końcu mówi się „przez żołądek do serca”. To może zadziałać. Wielkie dzięki – cmoknęła go w policzek i wybiegła z pokoju. Chwilę później było słychać trzask zamykanych drzwi. Za to Naruto wciąż siedział skołowany.

- I zrozum tu kobietę.

***

Neji i Hinata zmierzali ścieżką w stronę ich domu. Od przystanku czekał ich jeszcze kawałek drogi pieszo. Posiadłość znajdowała się kilka kilometrów za miastem, w miejscu raczej odosobnionym, na skraju lasu. Gdy ktoś ogląda dom z zewnątrz, można zaobserwować dwie reakcje. Pierwsza to „Nie jest trochę za duży jak dla jednej rodziny ?”, a druga „To na pewno dom, a nie pałac ?”. Bogactwo było widać w każdym zakątku.

Firma rodziny Hyuga, była zawsze numerem jeden na rynku. Nie tylko japońskim, ale i zagranicznym. Ich sprzęty i programy komputerowe były używane praktycznie w każdym banku, firmie i tym podobnych miejscach. Nic więc dziwnego, że dorobiono się na tym fortuny.  To była oczywiście rodzinna filia i nie wpuszczano na ważne kierownicze stanowiska nikogo spoza Hyuga.

Hiashi był synem głównego założyciela i po nim przejął stołek prezesa i trzeba przyznać, że był w tym dobry, choć czasami popełniał pewne niesprawiedliwości, ale nigdy nie spędzały mu one snu z powiek. Było oczywiste wśród całej rodziny, że schedę po nim przejmie jedna z jego córek. Nie wiadomo było tylko która.

Stanęli w progu. Neji odwrócił się w jej stronę.

- Gotowa ?

- Mhm – mruknęła w odpowiedzi.

Weszli do środka. Powitał ich sporych rozmiarów hol. Hinata starała się nie tracić pewności siebie. Zawsze gdy przekraczała próg, w głowie miała te same słowa – ten pałac nie można nazwać domem.

W tym momencie pani "zamku" wyszła im na spotkanie.

- Neji, szybko przyjacha… - nie dokończyła, zaskoczona widokiem swojej starszej córki.

- Cześć mamo – przywitała się, ciesząc się widokiem mamy. Jak ona się za nią stęskniła.

- Córeczko – Hanako mocno przytuliła Hinatę – Nareszcie cię widzę. Tak długo…

- Tak wiem i przepraszam. Taki długi okres czasu już się nie zdarzy, obiecuję – znów pojawiły się u niej wyrzuty sumienia z powodu zaniedbania stosunków z mamą. To nie była jej wina. Wszystko przez własne tchórzostwo.

- Nawet nie wiesz jak się cieszę, że jesteś.

Hinata również odwzajemniła uścisk. Neji patrzył z boku na całą scenę. Zaczął rozumieć, że ma dług u Uzumakiego. Chłopak zdziałał cuda i nawet o tym nie wie.

- Co to za hałasy ? – schodami schodziła właśnie 15-letnia dziewczyna o długich, brązowych włosach i białych oczach – Siostra ? – stanęła jak wryta na ten widok, ale szybko się rozpromieniła i rzuciła biegiem w jej kierunku – Kope lat. Wreszcie. Już myślałam, że studenckie życie cię pochłonęło. Dosłownie.

- Hanabi, przepraszam ja …

- Dobra nie ma o czym gadać. Było, minęło. Tylko nie waż się więcej tak znikać.

- Nie mam zamiaru – postanowiła zadać gnębiące ją pytanie- Gdzie tata ?

- Znów pracuję, oczywiście – rzuciła Hanabi lekceważąco.

- Wróci na kolację – dodała ich mama – Nie stójmy tak. Zostawcie swoje rzeczy u siebie, a potem zejdźcie na dół. Wtedy masz mi opowiedzieć wszystko co się u was działo, jasne – pani Hyuga próbowała udawać surowy ton, ale nie bardzo jej wychodził.

Minutę później Hinata weszła do swojego starego pokoju. Swojego dawnego azylu. Podłoga była wyłożona jasnym drewnem, a ściany pomalowane w kolorze jasnego fioletu. Wisiało na nich kilka obrazów, które nawiasem mówiąc sama kiedyś namalowała. Ogromnego talentu nie miała, ale i tak wyszły nieźle. Każdy ma jakieś hobby. Ona miała malowanie i robienie na drutach. Tak to dosyć ginąca umiejętność, której dawno temu nauczyła ją babcia.

Położyła swój plecak na ziemi i położyła się na łóżku. Było większe i wygodniejsze niż te, które ma w akademiku. Patrzyła się w biały sufit. 

Mieszkała tu jej rodzina, wychowała się tu, ale i tak nie nazwie tego miejsca domem. Może dlatego, że to miejsce jest takie… zimne.

***

- Przepraszam bardzo jeszcze raz. Chodź Kurama, no już – Naruto próbował pociągnąć psa w przeciwną stronę.

- Takie agresywne kundle należałoby uśpić – rzucił tylko mężczyzna, który chciał się jak najszybciej oddalić. W końcu omal nie został ofiarą wściekłej bestii.

- Co on ci niby zrobił, co ? Nie możesz warczeć na każdą osobę na ulicy.

Pies tylko znów warknął i ruszył za właścicielem. Reszta drogi minęła, już na szczęście bez przykrych incydentów. Gdy byli u celu, blondyn otworzył drzwi swoim kluczem i wszedł z psem do średniej wielkości domu jednorodzinnego.

- Halo ? Ero-wujek ? Jesteś w domu – zawołał i zaczął rozglądać się po pokojach.

- Ile razy mówiłem, żebyś mnie tak nie nazywał ?

W gabinecie przy biurku siedział wysoki mężczyzna w wieku około 50 lat, z przydługim, białymi włosami.

- 3 520 680 razy – rzekł z uśmiechem Uzumaki – Co robisz ? – spytał podchodząc do niego.

- Kończę nową książkę. Zobaczysz to będzie hit !

- Taa, na pewno – znowu pisze te zboczone bzdury. Kto to czyta ? Chyba tylko Kakashi-sensei.

- Nie znasz się i tyle. Widzę, że współlokatora też przyprowadziłeś. Chodźmy, zjemy coś.

- Powiedz, że nie gotowałeś – spytał chłopak z obawą w głosie.

- No co ty ? Zamówiłem.

- Uff całe szczęście – kuchnia Jirayi była cóż… zostawmy bez komentarza. Jakim cudem ta dwójka przeżyła całe lata sama ? Nie wiadomo. Restauracje dowożące na wynos nieźle się na nich wzbogaciły.

Przez jakiś czas rozmawiali, o nowej książce Pustelnika. Naruto próbował udawać, że słucha, ale nie wyszło. Jak zwykle zresztą. Po małej kłótni typu „Nie wiesz co to dobra literatura” i „Tak się składa, że wiem zboczeńcu” przeszli na inny temat.

- Jakieś nowości u ciebie ? Pomóc ci coś zrozumieć z materiału ?

- Nie trzeba, póki co wszystko kapuję. Nauka jakoś idzie, ale ostatnio mam na nią mniej czasu, bo spędzam czas z … - Uzumaki właśnie zdał sobie sprawę co chciał powiedzieć. Cholera, jego ero-wujek nie wie, że ma dziewczynę. Jeśli mu powie to na pewno będą Kłopoty przez duże K. Ale z drugiej strony wiecznie tego nie może ukrywać.

- Z kim ?

- Z…z.. – „Ale się wkopałem” – Zmojdziewczą – wydukał trzymając kubek z herbatą przy ustach.

- Co ? Nie mamrocz, tylko mów.

- Ach – chłopak odstawił kubek. No dobra, raz kozie śmierć – Z moją dziewczyną.

Głowa Jirayi, która była oparta o jego dłoń omal nie spadła na stół.

- Masz dziewczynę ? Taka melepeta jak ty ?

- Co ty przepraszam, sugerujesz ?!

- A nic, nic. Ładna ?

- Oczywiście tylko to cię obchodzi ?! – jest tak jak się spodziewał.

- Nie, nie, jasne, że nie. Dobra mów jak się nazywa – za nic nie przyzna się swojemu podopiecznemu, że poczuł dumę. Chłopak wreszcie dorasta.

- Hyuga Hinata.

- Hyuga ? – nazwa dobrze rozpoznawalna. Naruto mierzy wysoko.

- No tak. Znam ją właściwie od podstawówki, ale dopiero od trzech tygodni ze sobą chodzimy.

- Tak, rzeczywiście,chyba kojarzę. Taka mała, z granatowymi włosami. Widziałem ją ostatni raz na waszym szkolnym przedstawieniu w szóstej klasie.

- Tak , to ona – „Błagam nie pytaj o nic więcej”

- Dobra, a teraz najważniejsze. Jak u niej tutaj ? – spytał przykładając dłonie, złożone w półkule do klatki piersiowej.

- EJ ERO-WUJEK !!! NIE INTERESUJ SIĘ !!!! – wykrzyczał, grożąc pięścią.

- Spokojnie narwańcu. Tylko pytam. To co ? Kiedy mi ją przedstawisz ?

Kurwa.

KŁOPOTY.

- A po co ? – pytanie wyszło trochę nerwowym tonem.

- Jak to po co ? Musze ją poznać i upewnić się, że masz gust. Poza tym prawdopodobnie ona też cię któregoś dnia u siebie w domu przedstawi – mężczyzna zaśmiał się cicho pod nosem wyobrażając sobie Naruto na salonach.

Kurwa * 2

O tym nie pomyślał. Ok, nie myślmy o wszystkim naraz. Najpierw problem nr 1.

- Zgoda. Może, powtarzam MOŻE przyjdę z nią za tydzień, ale pod dwoma warunkami. Po pierwsze zachowasz się jak człowiek, a nie jak ty.

- Udam, że mnie to nie obraża.

- A po drugie schowasz je.

- Co ?

- Już ty dobrze wiesz co.

- Przecież jak się dowie, że jestem Pustelnikiem, będziesz miał u niej chody.

- Wcale nie, schowasz całą tę serię twoich wypocin albo za nic jej tu nie przyprowadzę – już widział minę Hinaty, na wieść, że wychował go autor powieści erotycznych.

- Ta dzisiejsza młodzież. Dobra zgoda. Schowam.

Zapanowało milczenie.

Tak, Jiraya doskonale pamiętał małą Hinatę i jej spojrzenia posyłane w stronę jego podopiecznego. Myślał wtedy, że mały ma powodzenie. Jaki los bywa dziwny.

- Robiliście to ?

- ZAMKNIJ SIĘ DO DIABŁA !!!!!

***

Sasuke schodził na dół. Późno dziś wstał, a to nie w jego stylu. Szedł w stronę kuchni planując zjeść cokolwiek co znajdzie w lodówce. Nie wiedział, że czeka go niespodzianka.

- Sakura ? Co tu robisz ? – spytał tak jakby go to nie obchodziło. Sakura stała w kuchni i coś układała na talerzu.

- A postanowiłam w tym tygodniu zostać tutaj. Czasem trzeba odpocząć od rodziców.

- Może i tak – Uchiha zajrzał do lodówki, prawie pusta, cholera.

- Jak jesteś głodny to może zjesz ze mną i tak za dużo tego zrobiłam.

Chłopak zerknął na talerz, który trzymała.

- Onigiri ?

- Tak, moje ulubione. Lubisz ?

- Tak, bardzo nawet.

„ Naruto, dziękuję, dziękuję, dziękuję” – Sakura triumfowała w duchu – „Moment, a jeśli coś schrzaniłam?”

Usiedli przy stole. Sasuke brał właśnie pierwszy kęs.

- I jak ? –„Błagam, powiedz, że wyszło”

- Może być.

„Ach co za ulga” – Co jak co, ale mistrzem gotowania to ona nie była. Chyba w życiu nie skupiła się tak jak dzisiaj, na robieniu posiłku. Dzwoniła nawet do Chojiego po radę.

Pojawił się inny problem. Jedli w ciszy.

„Powiedz coś głupia, cokolwiek”

- Sasuke-kun ?

- Mhm – nawet na nią nie spojrzał, patrzył się w okno.

- Ro..robisz coś jutro ?

- A co ?

„Cholera”

- No bo…nie mam pomysłu co jutro robić i pomyślałam, że może byśmy razem coś…

- Jutro nie mogę. W soboty odwiedzam brata.

Sakura zwiesiła głowę. Kompletna porażka.

- Ale w niedzielę nic nie mam do roboty.

Podniosła szybko wzrok. Wciąż patrzył w okno, lecz powoli zaczął się ku nie odwracać. Spojrzała mu w oczy. Czerń spotkała się z zielenią.

- Może być ? – spytał spokojnym tonem.

- T..tak – nie mogła uwierzyć w to co słyszy.

- Bądź gotowa o 10 – Sasuke podniósł się z krzesła i ruszył w stronę drzwi.

- A co będziemy robić ? – próbowała go jeszcze chwilę zatrzymać.

- Zobaczysz.

- Czemu sam zaproponowałeś ? Nie musiałeś. – „Czemu ja o to pytam ?”

- Ostatnio jesteś mniej irytująca – rzucił tylko i wyszedł.

Sakura z wrażenia nie mogła się ruszyć przez chwilę. Nie wiedziała czy ma się wkurzać czy cieszyć.

Raczej cieszyć. Nareszcie coś ruszyło. Ma z nim randkę.

„Mam z nim randkę ?”

O Boże, to chyba sen.

***

Sasuke wyjął z terrarium małą myszkę. Nie przejmując się jej piskami włożył ją do innego terrarium w którym znajdował się okaz pytona królewskiego. Gad wysunął swój długi język i zaczął podążać w kierunku zapachu „jedzonka”.

- Smacznego Manda.

Przez moment obserwował „konsumpcję posiłku”, a potem położył się na łóżku z książką w ręce.

Jego głównym celem była zemsta, nie było wątpliwości. Ale skoro zdawało się, że potrwa to jeszcze jakiś czas, może w międzyczasie poeksperymentować. Sakura rzeczywiście była mniej irytująca. Czemu ? Nieważne. Pobawi się póki może. Ona i tak w końcu zrozumie, że powinna trzymać się od niego z daleka.

***

Siedzieli w ciszy, całą rodziną przy stole. Jedli powoli kolację. Hinata była ponura. Gdy ojciec wrócił z pracy, w ogóle nie zareagował na jej widok. Powiedział tylko „Witaj” jak gdyby nigdy nic.

- Hanabi, były już wyniki twojego testu z chemii ? – spytał pan domu, zerkając w stronę młodszej córki.

- Tak. Piątka jak zwykle.

- Przynajmniej z jednego dziecka mogę być dumny.

Hinata mocniej ścisnęła swój widelec. Znowu. Znów to samo. Całkowita ignorancja, ciągłe uwagi, niby nie do niej. Zawsze odkąd pamięta, sprawiała mu zawód, a on robił wszystko by to okazać. Za co ? Aż tak jest beznadziejna w jego oczach ? Ile miesięcy, lat można znosić ten ból ?

Właśnie wtedy rozległ się sygnał z komórki.

- Och, przepraszam – powiedziała granatowowłosa, wyjmując swój telefon z kieszeni.

- Jemy teraz kolację. To czas dla rodziny. Wycisza się telefon.

- Wiem tato, przepraszam – zerknęła na wyświetlacz. Wiadomość od Naruto-kun.

Wracaj szybko ! Właśnie omal nie

zginąłem. Muszą ogłosić, że mycie psów

(zwłaszcza tego demona) to sport ekstremalny.

Tęsknię.  N

Radosny uśmiech zagościł na jej twarzy. Jak on to robi, że dokładnie wie kiedy ona go potrzebuję ?

- Dobra, mów zaraz co się dzieje – rzekła Hanabi wręcz rozkazującym tonem.

- Ale co ? – nie zrozumiała o co siostrze chodzi.

- Nie zgrywaj niewiniątka. Od kogo dostałaś wiadomość, że tak się cieszysz ? W ogóle cały dzień jesteś radosna jak skowronek, no przynajmniej na początku – starała się nie zerkać w stronę ojca – Nigdy nie masz makijażu, a dziś masz pomadkę na ustach. I zapuszczasz włosy. Niedługo zaczną sięgać ramienia. Gadaj już !

Hinata wyginała palce w nerwowym geście. Jak ona to robi, że zawsze mnie rozszyfruję ?

- Kochanie, daj spokój, to pewnie nic... – zaczęła jej mama, ale do rozmowy włączył się Neji.

- To od Naruto ?

O niech to szlag. Jej rumieniec nie mógł wytłumaczyć więcej.

Pierwszy raz od powrotu do domu, Hiashi przeniósł swoją uwagę na starszą córkę.

- Naruto ?

- Ha wiedziałam ! Masz chłopaka – wykrzyczała młodsza Hyuga z triumfem.

- No cóż…tak – przyznała się.

- Naprawdę ? To… wspaniale – Hanako nie wiedziała co innego powiedzieć.

- Ha, ale super ! Wiedziałam, było widać jak na dłoni.

- Kto to jest ? – spytał jej ojciec zimnym jak lód tonem.

- Nazywa się Uzumaki Naruto – Hinata mówiła swoim cichym tonem i patrzyła w talerz. Gdziekolwiek byle nie na tatę – Chodziłam z nim kiedyś do klasy.

Wtedy jej mama przypomniała sobie obraz blond chłopca, którego często widziała samego na huśtawce, gdy odbierała córkę ze szkoły. Przeczuła kłopoty.

- Co studiuje ?

„To przypomina przesłuchanie” pomyślał Neji.

- Nie wiem jak to się dokładnie nazywa, ale to coś z polityką. Jest najlepszy na roku razem ze swoim przyjacielem – dziewczyna miała nadzieje, że to udobrucha jej ojca.

- Kim są jego rodzice ?

„O nie” pomyśleli naraz Neji i jego ciotka.

- Tato, bo on… on nie ma rodziców. Był w domu dziecka, a potem został adoptowany, ale nie wiem czym się zajmuje jego opiekun.

Pan domu najwyraźniej na dobre zrezygnował z posiłku. Zwęził niebezpiecznie oczy.

- To dlatego masz takie wyniki w nauce ? Przez niego, prawda ? Bo spotykasz się patologią ?

Dziewczyna szeroko otworzyła oczy.

„Nie. Ze mnie możesz kpić, ja się przyzwyczaiłam. Ale nie z niego…”

- Nie mów tak skoro go nie znasz, ojcze – Hinata odważnie podniosła głowę i spojrzała ojcu w oczy. Cała reszta była zszokowana postawą dziewczyny – To nie przez niego mam słabe wyniki. Spotykamy się dopiero od trzech tygodni, więc to nie przez niego. I wręcz pomaga mi w nauce.

- Hiashi-sama – brunet postanowił też stanąć w obronie Uzumakiego – Naruto-kun to mój dobry przyjaciel i zaręczam, że Hinata-sama dobrze wybrała. Proszę nie oceniać go przez pryzmat genów.

Dziewczyna spojrzała na kuzyna z wdzięcznością. Za to Hiashi był lekko zszokowany. Jego córka nigdy mu się nie postawiła.

- Myślę, że powinienem sam się przekonać.

- To znaczy ? – spytała z obawą.

- Następnym razem przywieź go ze sobą.

„No pięknie” pomyślał Neji.

- Mój drogi – Hanako próbowała stanąć po stronie córki – sam słyszałeś, ile są razem. Może to trochę za szybko…

- Nie, to odpowiedni czas. Zgadzasz się ? – spytał patrząc na córkę.

- Do..dobrze.

***

Po kolacji wymigała się bólem głowy i poszła do pokoju.

Czy Naruto-kun nie będzie zły gdy mu powie ? I jak w ogóle to wszystko wyjdzie ? Nie, będzie dobrze, prawda ? Prawda ?

Już chciała zamknąć drzwi, gdy zatrzymały je ręce jej siostry.

- Ból głowy co ? Udajmy, że wierzę. Ale jutro ci nie odpuszczę i masz mi wszystko o nim opowiedzieć – powiedziała z chytrym uśmiechem i wyszła.

Tak, miała piękny zwiastun jutra.

Usiadła przy oknie i rozmyślała. Postawiła się ojcu. Naprawdę to zrobiła. Ale jak ? Dawna ona by się raczej popłakała.

„Teraz jesteś wojownikiem, możesz być tak silna jak tylko zechcesz”

Tak. To ON jest źródłem jej siły.

***

(Od autorki) Tak wyjaśnie, że onigiri to taka popularna japońska potrawa, sprawdźcie w wiki ;) Ktoś tam chciał by między naszą parą do czegoś doszło. Spokojnie nie zapomnę o tak ważnej rzeczy, ale powoli wszystko w swoim czasie. Nie mogę tak od razu. Mam nadzieję, że rozdział nie zanudził.